ιδεολογική κρίση της άρχουσας τάξης και φασισμός

Απόσπασμα από το έργο του Νίκου Πουλατζά Φασισμός και Δικτατορία

This slideshow requires JavaScript.

http://wp.me/pPGS4-3M

Να μη γίνει το κίνημα group therapy

Τι θα πει αγώνας; τι θα πει κινητοποίηση; τι θα πει πορείες; συνελεύσεις; καταλήψεις; καψίματα; συγκρούσεις; αυτοδιαχειριστικά εγχειρήματα; συλλογική κουζίνα; ανταλλακτικό παζάρι; εναλλακτικά ντοκιμαντέρ για την οικονομία;

Σίγουρα ένα μεγάλο ζητούμενο είναι η συνείδηση. Όλες αυτές οι εθελοντικές προσπάθειες και θυσίες συμβάλλουν. Αλλά πόσο χρειάζεται για να δημιουργηθεί και πόσο κρατάει μια συλλογική συνείδηση πριν ξεχάσει με το πρώτο λούσιμο καθεστωτικής προπαγάνδας;

Το τελικό ζήτημα είναι αλλαγή συσχετισμού πολιτικών δυνάμεων. Όλα εκεί παίζονται. Και πρέπει να κρίνουμε τα αποτελέσματα με ρεαλιστικό τρόπο. Έχουν οι προσπάθειες πολιτικού ακτιβισμού αποτέλεσμα στους συσχετισμούς;

Αν όχι, τότε η αναρχία,η επαναστατική αριστερά or whatever λειτουργεί σαν ένα group theory παρηγοριάς, το όπιο του λαού στη θέση του θεού που δεν υπάρχει.

Μήπως για κάτι τέτοιο όμως θα ήταν η τέχνη πιο αποτελεσματική για την αξιοπρέπεια των ανθρώπων σε ένα κόσμο που δε θα αλλάξει;

Η σκέψη αυτή δε θέλει να απαξιώσει αγώνες, αλλά να εστιάσει στο ζήτημα του αποτελέσματος του πολιτικού ακτιβισμού και του συσχετισμού δυνάμεων. Ο απολογισμός και η εκτίμηση της μεταβολής των συσχετισμών δυνάμεων στην κατεύθυνση της ανατροπής είναι κάτι που σπάνια συναντώ σαν αναφορά στο κίνημα.

Βέβαια δεν προτείνω κάποιο “μέτρο” αριθμητικό ή ποιοτικό για να γίνουν αυτές οι εκτιμήσεις, αλλά έχω την αίσθηση ότι είναι από τα πράγματα που λείπουν από τον χώρο της αντιπληροφόρησης, λες και είναι θέμα άγνοιας ή ταμπού.

Μια γνώριμη κραυγή ενάντια στον παραλογισμό

είναι κάτι φορές…

είναι κάτι φορές που τα παίρνω

είναι κάτι φορές που θέλω να εκραγώ

είμαι εδώ κολλημένος πάντα

και δεν ξέρω πως να ελευθερωθώ

γιατί μας κλέψαν έτσι τη ζωή;

γιατί μας μεγαλώσαν στα ψέματα;

αλήθεια είναι η δημιουργία

και μας έχουν γαμήσει με έντεχνη λογοκρισία

παγαπόντηδες

ανεύθυνοι παρτόλες

κόβουν τα λουλούδια πριν ανθίσουν

κι αν μαραμένα τα βάλουν στο νερό

λένε ότι τους κάνουν και χάρη

- έχεις …

 - έχεις λίγη μαύρη;

-  2 μήνες δεν πέρασαν από τότε που άρχισες το τσιγάρο και τώρα θα αρχίσεις και τους μπάφους;

-  και τι να την κάνω τη ζωή μου ρε Στέλιο;

-  μην παρασύρεσαι μωρέ μαλάκα! Κρίση είναι, θα περάσει. Όλα τον κύκλο τους κάνουν

-  Σε πόσο; σε 30 χρόνια; Τόσο λένε χρειάζεται για να βγούμε απ’ τη λιτότητα

- και τι σημαίνει αυτό; θα κάτσουμε να πεθάνουμε; Σκέψου παλιά δεν είχανε να φάνε. Τώρα 

   κυκλοφορεί ο καθένας και με ένα iPad και δεν ξέρει τι να το κάνει

- Μία τυρόπιτα κι ένας καφές το μισό μεροκάματο…

- Τι να σου πω; Εδώ καρκινοπαθείς και δε τα παρατάνε. Ζούνε την κάθε μέρα πιο έντονα, βρίσκουνε δουλειά κι εργάζονται σαν σκυλιά

- Ε άσε και μένα να ευχαριστηθώ το μπάφο μου. Έτσι ευχαριστιέμαι τη ζωή, έτσι μου αρέσει να τη ζω

Πάντα υπάρχουν επιλογές

κάθε σπίτι μια φυλακή

κάθε σχολείο και δουλειά ένα κουτί καταπίεσης

και στο κοντινό περίπτερο η τελευταία σου επιθυμία…

Η ανάγκη ενός νέου κοινωνικού – πολιτκού κινήματος

Βρισκόμενοι στην ευθυγράμμιση του ναδίρ της ελληνικής και της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού είναι αναγκαία όσο ποτέ η εμφάνιση ενός νέου κινήματος πολιτών που θα υπερβεί δυσκολίες και άλλα πολλά για να ανοίξει μια νέα σελίδα στην ιστορία.

Το οργανωμένο κίνημα της αριστεράς και της αναρχίας έχει αποδειχθεί κατώτερο των περιστάσεων.

Η μεν αριστερά έχει βολευτεί με την αστική της νομιμότητα, με μία ηλιθίως αλγοριθμική στρατηγική και με μία αυτιστική βυζαντινολογία.

Η δε αναρχία το έχει ρίξει σε ένα βολονταρισμό και ανώφελη εκτόνωση, χωρίς πολιτική, χωρίς στρατηγική, χωρίς παρέμβαση στους χώρους εργασίας (γιατί εμείς είμαστε αναρχικοί και όχι συνδικαλιάριδες να κλαίμε για τους μισθούς και συνθήματα του τύπου “ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες” ανήκουν μόνο σε μία μονοδιάστατη αριστερά) κλπ

Βέβαια από την άλλη έχουμε και τα λαϊκά κινήματα που εμφανίζονται σε διάφορες φάσεις, στα οποία εμφανίζεται ένας απολιτίκ χαρακτήρας και ώσπου να πάρουν μυρωδιά συνείδησης και πολιτική χροιά εξαφανίζονται και τα ίδια, μαζί με τα αίτια που τα γέννησαν. Παράδειγμα είναι το κίνημα των πλατειών το οποίο έδιωχνε τα εργατικά σωματεία και τα κόμματα κακήν κακώς και έσβησε μετά από μία ψήφιση στη βουλή.

Χρειάζεται λοιπόν στο αμέσως επόμενο διάστημα η εμφάνιση ενός νέου λαϊκού – ταξικού  κινήματος, το οποίο θα υπερβεί τις αδυναμίες των προαναφερθέντων. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει εξαρχής να είναι μπολιασμένο με τις παραπάνω εμπειρίες έχοντας υπόψιν όχι μόνο τις αδυναμίες, αλλά και τις νίκες των παραπάνω κινημάτων.

Πρώτη προτεραιότητα ενός τέτοιου κινήματος είναι να συσπειρώσει όλες τις προαναφερθείσες δυνάμεις κάτω από ένα όραμα και μία πρόταση εξουσίας προς το συμφέρον της πληγείσας από το κεφάλαιο κοινωνίας.

Προκειμένου να έχει νόημα η ύπαρξη του θα χρειαστεί η οργανωμένη και άμεση δράση σε κάθε τομέα που θα επιτρέπει και θα δίνει ερέθισμα για συμμετοχή όλου του λαού

http://wp.me/pPGS4-2B